Krzyk

Każdemu morderstwu zawsze towarzyszy krzyk - podobnie jak i w tym filmie. Jest to jeden z mniej lub bardziej horrorow Wesa Cravena, opowiadający historię seryjnego mordercy, który uwielbia gierki ze swoimi ofiarami. Najpierw do nich dzwoni, bawi się z nimi, wypytuje, zdradza szczegóły swoich zamiarów, zastrasza. Kiedy widzi, że ofiara kompletnie bzikuje i nie wie już, jak postąpić, wbiega przebrany za ducha i rozpoczyna krwawą rzeź ze swoją ofiarą w roli głównej. Miasteczko, w którym odbyła się krwawa jatka, jest wstrząśnięte, policja wszczyna oczywiście dochodzenie, ale nie bardzo wie, jak się zabrać za śledztwo, ponieważ zabójca był idealnie ostrożny, nie pozostawił żadnych śladów, a jedynymi ich poszlakami mogą być motywy. A podejrzanych w tym kontekście byłoby nazbyt dużo. Kilkoro nastolatów sami rozmyślają nad tym, kto dopuścił się tej zbrodni. Pewnego dnia jedna z koleżanek zostaje zaatakowana, ale udaje się jej uciec z życiem. Podejrzenia padają na jej aktualnego chłopaka, który w niefartownym momencie upuścił komórkę. Wszyscy są przekonani, że to on jest odpowiedzialny za tę sytuację, ale ta komplikuje się, kiedy dochodzenie wykazuje, że to nie z jego telefonu dzwoniono do ofiary. Aż pojawia się drugi podejrzany.